Posted in Uncategorized on 14/08/2011 by sinnefo

 

 

 

Φωνάζω τη νύχτα να με ξαρματώσει

 

Θα συναντιόμαστε εγώ και το παιδί που ήμουν κάποτε

 

Θα συναντιόμαστε κάτω από την βυσσινιά

 

Θα μου φωνάζεις γέλα

 

Θα συναντιόμαστε εκεί στα βαθιά νερά των παιδικών μου χρόνων

 

Εγώ και το παιδί που ήμουν κάποτε

 

Θα μου φωνάζεις γέλα, παίξε

 

Θα συναντιόμαστε σα  άλλοτε παίζοντας στρατιωτάκια ακούνητα αμίλητα

 

Εγώ και το παιδί που ήμουν κάποτε

 

Θα σκάμε στα γέλια με τα ομοιώματα των σκιών μας

 

Θα μου φωνάζεις γέλα, πιάσε τον ήλιο

 

Εσύ και το παιδί που ήμουν κάποτε

 

Θα συναντιόμαστε στο ποτάμι με μακροβούτια,

 

Στους χωμάτινους δρόμους με τις λεύκες

 

Θα συναντιόμαστε πάνω στη μουριά κάνοντας κούνια από την τριχιά

 

Θα τρώμε σύκα, μούρα

 

Εγώ και το παιδί που ήμουν κάποτε

 

Θα μου φωνάζεις γέλα

Και γω θα φωνάζω τη νύχτα να με ξαρματώσει.

σταγόνες

Posted in Uncategorized on 23/10/2008 by sinnefo

 

Λίγο πριν κλείσουν τα μάτια, λίγο πριν η φωνή σπάσει τα πήρες όλα, έχασα το χαμόγελο της ύλης μου, με θυμάσαι; Να με θυμάσαι το έχω ανάγκη, ξανά μαζί σου να κυλάω στο κορμί σου για να απαλύνω τον πόνο, πάλι με σένα να θυμάμαι τα καλοκαίρια, τους χειμώνες, την άνοιξη που άλλαξε η ζωή μου, την άνοιξη που το κορμί ξύπνησε από χειμέριο πυρετό, που το βλέμμα σπινθήρισε στο κατώφλι της αγάπης σου. Σχίζω τις σάρκες μου τρώω τη ζωή μου δουλεύω την παράνοια που στάλθηκε από τον ανέντιμο εαυτό μου .  

 Και σαν κατεβώ εκεί κάτω, μαζί μου θα έχω το κλειδί της ψυχής μου και τις φωτογραφίες ξέρεις αυτές που μου έστελνες για να έχω κάτι δικό μου, αυτή με το τριζόνι και την άλλη με την βαρκούλα σου την πολύχρωμη ή εκείνη με την εκκλησία της Αγίας Παρασκευής με την καρέκλα έξω την σπασμένη ή εκείνη με την στροφή και πόσο μου άρεσαν οι στροφές! Ο χαρταετός παραμένει στη θέση του και κάθε φορά που βρέχει κρατάω την ομπρέλα που μου χάρισες ξέρεις εκείνη την καρό…    

Απόψε κλείνουν τα μάτια

Posted in Uncategorized on 17/10/2008 by sinnefo

Και κει  ανάμεσα στα πιάτα, τα ποτήρια, τις αγουροξυπνημένες  φωνές των  παιδιών, έβαλε πάλι το πρέπει μπροστά. Αυτό το πρέπει που χρόνια  τώρα την κυνηγούσε της έτρωγε τα σώθηκα . Και με νωχελικές κινήσεις έβαλε το γάλα στα ποτήρια, τον καφέ στο φλιτζάνι  και προσπαθούσε να συγκεντρώσει το μυαλό της σε τούτο που έπρεπε να κάνει. Να πλύνει τα πιάτα , να μαζέψει το σπίτι …..Και πήρε μια βαθιά ανάσα, ανασκουμπώθηκε  και άρχισε το γνωστό δρομολόγιο , με την ελπίδα ότι ίσως κάτι την τραβήξει  ψηλά. Την φέρει στην επιφάνια, τη λύτρωση. Γιατί δεν υπάρχει χειρότερο απ’ το να θες να φύγεις και να μην μπορείς. Να υψώνεται ένα διαφανές τζάμι μπροστά σου, να θες να το σπάσεις μα να φοβάσαι  μην κοπής. Και πότε κοιτούσε τον νεροχύτη και πότε την πόρτα και έλεγε: δυο βήματα είναι την ανοίγω και φεύγω….την ανοίγω και φεύγω……και λυτρώνομαι, και λευτερώνομαι. Σκούπισε με μανία τα χέρια της στην ποδιά της ξεσκόνισε τα ρούχα της  έφτιαξε με το χέρι της τα μαλλιά της ,σηκώνει το κεφάλι ψηλά.. αφήνει την ποδιά στη καρέκλα. Προχωράει προς την πόρτα, και την ανοίγει . Φως, οξυγόνο, χρώματα να λούζουν τα μαλλιά της .Ευτυχία  για πρώτη φορά η πρωινή αύρα την γαλήνεψε έκλεισε τα μάτια χαμένη μέσα στο όνειρο ,σε φωτεινά τούνελ. Άκουγε τη φωνή του να την καλεί έβλεπε το χέρι του να της το απλώνει έλα. .έλα. .έλα  σήκω πια !έλα. Άνοιξε τα μάτια της, θολά από δάκρυα, γιομάτα δάκρυα. Τους είδε όλους από πάνω της να της φωνάζουν. Μόνο που εκείνη άκουγε την φωνή του, να την προσκαλεί έλα……

Πλημμυρισμένη η ψυχή της η καρδιά της όλα είχαν πλημμυρίσει από αγάπη ζεστασιά γλύκα όλα. Έβαλε όση δύναμη της είχε απομείνει και σηκώθηκε. Κοίταξε γύρω της τον άντρα της, άγνωστος μόνο τα παιδιά της γνώρισε μόνο εκείνα γιατί ήταν σώμα από το σώμα της, αίμα από το αίμα της σάρκα από τη σάρκα της. Γιατί  ήταν ο πρώτη κραυγή πόνου και χαράς, ήταν ο πρώτος αναστεναγμός της. Μόνο τα παιδιά της …κανείς άλλος. Μόνο εκείνα αγάπησε σε τούτο το σπίτι μόνο….

Ναυαγός στα όνειρα της φωτιά που έσβησε και έγινε στάχτη, άφησε τα χνάρια της στο πέρα δώθε της ζωής της, Θάλασσα μου…. Θάλασσα μου αγάπη πρώτη..!

Posted in Uncategorized on 15/10/2008 by sinnefo